اگر عمر دوباره داشتم می كوشیدم اشتباهات بیشترى مرتكب شوم.

 همه چیز را آسان می گرفتم. از آنچه در عمر اولم بودم ابله تر می شدم.

 فقط شمارى اندك از رویدادهاى جهان را جدى مى گرفتم. اهمیت

كمترى به بهداشت مى دادم. به مسافرت بیشتری مى رفتم. از كوه هاى

 بیشترى بالا مى رفتم و در رودخانه هاى بیشترى شنا مى كردم. بستنى

بیشتر مى خوردم و اسفناج كمتر. مشكلات واقعى بیشترى مى داشتم و

 مشكلات واهى كمترى. آخر، ببینید، من از آن آدم هایى بوده ام كه بسیار

 محتاطانه و خیلى عاقلانه زندگى كرده ام، ساعت به ساعت، روز به روز.

اوه، البته من هم لحظات سرخوشى داشته ام. اما اگر عمر دوباره داشتم

 از این لحظات خوشى بیشتر می داشتم. من هرگز جایى بدون یك

دماسنج، یك شیشه داروى قرقره، یك پالتوى بارانى و یك چتر نجات نمی روم.
اگر عمر دوباره داشتم، سبكتر سفر می كردم. اگر عمر دوباره داشتم، وقت

بهار زودتر پابرهنه راه می رفتم و وقت خزان دیرتر به این لذت خاتمه می دادم.

 از مدرسه بیشتر جیم می شدم. گلوله هاى كاغذى بیشترى به معلم هایم

پرتاب مى كردم. سگهاى بیشترى به خانه مى آوردم. دیرتر به رختخواب

 می رفتم و مى خوابیدم. بیشتر عاشق مى شدم. به ماهیگیرى بیشتر

مى رفتم. پایكوبى و دست افشانى بیشتر مى كردم. سوار چرخ و فلك

بیشتر می شدم. به سیرك بیشتر می رفتم.
در روزگارى كه تقریباً همگان وقت و عمرشان را وقف بررسى وخامت

اوضاع می كنند، من بر پا می شدم و به ستایش سهل و آسانتر گرفتن

اوضاع می پرداختم. زیرا من با ویل دورانت موافقم كه مى گوید:

اگر عمر دوباره داشتم، گل مینا از چمنزارها بیشتر مى چیدم...

نوشته شده در یکشنبه 27 اردیبهشت 1388 و 08:57 ق.ظ توسط حسنی

ویرایش شده در - و -